I.A. Szamir i M.G. nad potokiem Bystrym w Tatrach;

 Sytuacja „robiącego dobrze” pisarza dzisiaj

 dr Marek Głogoczowski

          11 lipca br. w uroczym ogródku „Café Piano” w Zakopanem, odbyło się zebranie liczącej pięć osób Grupy Inicjatywnej projektowanego Oddziału Małopolskiego Związku Literatów Polskich. Spotkanie to zaszczycił, przebywający z wizytą w naszym kraju, prawosławny pisarz z Jaffy, Izrael Adam Szamir.  który w swych „antysystemowych” książkach (Flowers of Galilee, oraz PaRDeS – tę ostatnią staramy się wydać w Polsce), głosi idee otwarcie wrogiego (pan)syjonizmowi alterglobalizmu. W jego koncepcji ten pożądany, sprawiedliwszy od obecnego, ustrój świata polegałby na egzotycznym dla Polaków sojuszu „antymamonistycznego” prawosławia z islamem.

 W trakcie rozmowy z naszym gościem – prowadzonej, jak przystało na alterglobalistów, w języku rosyjskim – na temat sytuacji pisarzy w krajach byłej demokracji ludowej, dowiedzieliśmy się, iż w Rosji, w środowiskach literackich mówi się, iż „Za sowietskoj własti było sto tysięcy zawodowych pisarzy, zaś obecnie Rosja ma zawodowych pisarzy tylko dwóch, takich którzy dobrze robią minetę”. Ta uwaga wzbudziła wesołość doświadczonych życiem krakowsko-zakopiańskich literatów, jako iż bez zbędnych słów wszyscy się domyśliliśmy, kto jest tym „Niewidzialnym Panem” Rosji, któremu to „Panu” pisarze, chcący dobrze przystosować się do otrzymanej wolności, „robią dobrze”.

 Powyższe zdanie gościa z „walczącego o swój byt” Izraela mogłoby być mottem dla mej wypowiedzi na temat przyczyn, dla których w Małopolsce próbuje się powołać już drugi „niezależny” Oddział, tracącego coraz bardziej swą rację bytu, ZLP. Otóż podobne do tego w Krakowie „rozdwojenie” naszego Związku Literatów nastąpiło w ciągu ostatniego roku także w Poznaniu oraz w Łodzi, co jest rodzajem signum temporis obecnego okresu, kiedy to wszystkie oddziedziczone po PRL struktury uznane zostały za prawie przestępcze – co dotyczy oczywiście także powstałego w okresie stalinizmu Związku Literatów (1). „Gwoździem do trumny” Oddziału Krakowskiego było publiczne wystąpienie, już prawie dwa lata temu, prezesa Konrada Strzelewicza z protestem przeciw pochowaniu, w kościele oo. Paulinów na Skałce, zmarłego podówczas Czesława Miłosza, jednego z czterech polskich „noblistów” w zakresie literatury.

 Otóż ja w roku 1970 miałem możność chodzić na wykłady w zakresie literatury słowiańskiej, prowadzone na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley, przez naszego przyszłego noblistę. Wtedy to nie „czułem” w ogóle jego anty-polskich uprzedzeń. Natomiast Miłosz zawsze podkreślał (także w języku angielskim), że nie lubi polskiego „bogoojczyźnianego” katolicyzmu, co zresztą było cechą całej lewicowej formacji jego pokolenia Polaków (w tym i spolonizowanych „Litwinów”, z którymi się on utożsamiał). Z tego powodu i ja złożyłem podpis pod „trefnym” protestem w sprawie umieszczenia prochów Miłosza na Skałce. Co więcej, dopiero bardzo niedawno przejrzałem opublikowaną w 2005 roku książeczkę profesora polonistyki Jana Majdy z Uniwersytetu Jagiellońskiego p.t. „Antypolskie oblicze Czesława Miłosza”, w której znalazłem ciekawe cytaty z książki „Prywatne obowiązki” naszego noblisty. Jeden z tych cytatów rzeczywiście mnie poraził: „POLAK MUSI BYĆ ŚWINIĄ, PONIEWAŻ SIĘ POLAKIEM URODZIŁ” (s. 36). Gdy bowiem zestawimy ten pogląd Czesława Miłosza, z poglądem wychwalanego przez tegoż Miłosza, szwedzkiego myśliciela religijnego Swedeborga, że „TO WIDZISZ KIM JESTEŚ”, to od razu możemy  się domyślić, jakiego to gatunku osobnika zgodzili się pochować, w swym kościele na Skałce, bogoojczyźniani księża Paulini...

 Według mnie ‘antypolskość’ Miłosza, która według prof. Majdy nasiliła się dopiero po tegoż Miłosza „zdradzie” ideałów PRL w 1951 roku, to był w miarę normalny „odruch przystosowawczy”, konieczny do zrobienia przezeń kariery uniwersyteckiej w USA: kluczem do tej kariery stała się opublikowana wtedy książka „Umysł zniewolony”, traktująca o pozostałych w Polsce Ludowej członkach ZLP. Także i inni pisarze, pragnący „zrobić dobrze” Niewidzialnemu „Panu” USA, postępowali podobnie: były węgiersko-niemiecki komunista, Arthur Koestler wspomina w swej „Autobiografii”, jak szybko CIA rozpropagowała jego paszkwil antykomunistyczny „Ciemność w południe”, która to „chałtura” uczyniła zeń pisarza światowej sławy; dla pisarzy pochodzących z Polski, takimi „przepustkami” do światowego sukcesu stały się książki celowo oczerniające nasz kraj, by przypomnieć tutaj „Malowanego ptaka” Jerzego Kosińskiego czy „Sąsiadów” Tomasza Grossa. (W tej to ostatniej „chałturze historycznej”, mój były kolega z Klubu Wysokogórskiego w Warszawie w 1968 roku, potrafił zmieścić w zwykłej chłopskiej stodole w Jedwabnem aż 1600 Żydów – czyli 16 osób na metr kwadratowy – wraz z czczonym przez nich popiersiem Lenina!)

 Bez wątpienia Polska dzisiaj znajduje się pod gigantyczną presją kulturową nie tyle Zjednoczonej Europy, na której terytorium znajduje się kilkadziesiąt baz amerykańskich, ale właśnie wciąż rozpychających się na świecie Stanów Zjednoczonych. Prowadzone od lat 16 programy „prywatyzacyjne” naszego (?) kraju są repliką programów „globalizacji”, jakie zostały przygotowane – i to w detalach – w odpowiednich „kulturotwórczych” instytucjach Waszyngtonu, Bretton Woods, Chicago oraz Londynu. Stąd przecież przyjechał do Polski obecny minister obrony (USA) w Polsce, pan Radek Sikorski, mąż znanej dziennikarki Anne Appelbaum, pracującej dla „Washington Post”. Ta dziennikarka, jako pisarz ewidentnie „robiący dobrze” Niewidzialnemu Władcy Świata, została niedawno wyróżniona nagrodą Pullitzera za książkę odwracającą uwagę czytelników od faktu, że USA dzisiaj to największy „Gułag” naszej planety, z prawie 3 milionową populacją więźniów, stanowiącą czwartą część populacji wszystkich więźniów na całym świecie!

Foto: Krzysztof Raczkowiak

W stanie wojennym, wyjątkowych czasach zdarza się, że udajemy chorych, nawet niepoczytalnych, jeżeli tylko może to posłużyć wyższym celom, dobrej sprawie, albo chociażby poprawie samopoczucia zainteresowanej osoby, co ma w pamięci każdy, kto oglądał filmy kręcone na podstawie prozy Haška.

Po ogłoszeniu stanu wojennego  zbieraliśmy recepty od znajomych lekarzy wypisywane na różne nazwiska, środki uspokajające i opatrunkowe, plastry, bandaże, chodziliśmy po różnych aptekach, żeby nie ściągać na siebie uwagi, a potem szło to wszystko do  Huty Katowice, na strajk, w kilku rzutach razem z pękatą butlą spirytusu, którego nikt z nas nie śmiał nawet myślą dotknąć w innych celach, niż zapisane dobrej sprawie, służące dobru innych ludzi, dezynfekcyjne, do przemywania ran, których nie daj Boże. Wokół huty tymczasem złoczyńcy komunistyczni posadzili  w czołgach polską młodzież.

Po wojnie piszemy prozę, książki, wspominamy piękną młodość: Alek, Zośka, Szwejk, Twardy, ksiądz Jerzy, Młot - bohaterscy, tak niebywale odważni Polacy. Boże, w pamięci dzieci naszych zachowaj, pozwól przetrwać w polskiej krwi tej miłości Prawdy, Ojczyzny i Boga.

Poświadczenie nieprawdy w dokumentacji medycznej  jest być może czymś, co połączyło dziś dwóch profesorów na szczytach władzy w III, albo już IV Rzeczypospolitej; jeden profesor prawa, drugi lekarz.  Obaj mają tyle samo dobrych chęci co i obowiązków na głowie, więc jakiś minister od zawieszania plików w dziale IPN na stronach www lechkaczynski.pl  odpowie za alarmowanie Polaków nieprawdziwą dokumentacją dotyczącą stanu zdrowia Prezydenta RP, jak miało to miejsce niedawno z sekretarzem stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, który zawiesił coś nie tak  i rozejdzie się tak samo po gościach.

Ważne, żeby nie chorował.

Stefan Kosiewski

Frankfurt nad Menem, 11 lipca 2006

 kliknij w dokument, żeby powiększyć

 

Andreas Painta,  Małgorzata Laschek, Dietmar Brehmer, Stefan Kosiewski

na falach Polskiego Radia Katowice - "Górnośląski Magazyn Mniejszości Niemieckiej Pojednanie i Przyszłość" - godzinna, dwujęzyczna audycja emitowana jest nieprzerwanie od czerwca 2001 roku w każdy poniedziałek o godz. 20.05 na falach Polskiego Radia Katowice FM(UKW) - 102,2 i 103,0.

Der Chef der Deutschen Gemeinschaft „Versöhnung und Zukunft”, Dietmar Brehmer, der 1991 beim Zentralrat der deutschen Vereinigungen in Polen als Sekretär fungierte, erinnert daran, dass der Rat damals 50 Forderungspunkte für beide Regierungen entwarf. „Leider wurde die positive Aufnahme unserer Postulate durch ein Eingreifen des BdV beeinträchtigt. Später entstand ein neues Projekt mit Hilfe des BdV; die berühmten 16 Punkte waren auf Konfrontation ausgerichtet. Damit begann eine Zeit, in der die Minderheit unter dem Einfluss der Vertriebenen stand. Ich protestierte dagegen und wurde ausgeschlossen. Man erklärte mich zu einem polnischen Agenten. Dabei war damals eine loyale Haltung gegenüber dem Staat, in dem wir leben, eine unabdingbare Voraussetzung. Heute ist das normal, aber damals war das der Minderheit nicht so klar. Diese Haltung hat meiner Meinung nach zu Verzögerungen geführt. Man musste dann alles wieder von vorn beginnen, inzwischen aber hat sich die Minderheit weitgehend verselbstständigt“.
Wären vor fünfzehn Jahren die 50 Postulate angenommen worden, wären damit, so Dietmar Brehmer, schon damals zweisprachige Ortsnamen und amtliche Hilfssprachen garantiert, und auch beim Thema Bildung wäre man inzwischen weiter vorangekommen. Diese Chance sei vertan worden. „Ich denke, wir sind der Rolle, die der Vertrag uns auferlegt hat, nicht gerecht geworden. Jetzt wird es immer schwieriger, die Rückstände nachzuholen. Wir werden der neuen politischen Elite von neuem unsere Bedürfnisse erklären müssen.
Was erwarten wir heute? Lidia Burdzik, eine führende Vertreterin der deutschen Minderheit in der Woiwodschaft Schlesien, antwortet kurz: mehr Deutschstunden vom Kindergarten bis hin zu allen Schultypen, eine Gleichbehandlung mit anderen nationalen Minderheiten in Polen im Bereich der Finanzierung kultureller Vorhaben, einen unentgeltlichen Zugang zu den Medien (die deutsche Minderheit in Ratibor muss für die ihr zur Verfügung gestellte Rundfunkbandbreite zahlen), eine mehrsprachige Ausschilderung von gemeinnützigen Objekten in grenznahen Städten und solchen mit ausländischen Partnerstädten, ohne dass der gesetzliche Minderheitsanteil von 20 Prozent eingehalten werden muss. „Wir dürfen nicht vergessen, dass mit der offiziellen Anerkennung der deutschen Minderheit sehr viel Gutes erreicht worden ist.

W. Dobrowolski

http://kulturzentrum.w.interia.pl/6.html

http://sowa.blogsource.com/post.mhtml?post_id=360610

Listy biskupie dzielą się normalnie na: dobre i złe. List biskupa Zycińskiego nie należy do żadnej z tych kategorii, jest wyjątkowo niedobry, arcybałamutny.  Także i dlatego, że zamiast pomóc wyjaśnić trudną przeszłość Kościoła Katolickiego w PRL-u tym, którzy podjęli się już dzieła naprawy Kościoła w Polsce, mitologizuje nieludzką rzeczywistość ubecką, w której mordowanie księży należało jednak do zwykłych zadań służbowych. 

 Jeśli ktoś z dawnych pracowników resortu nie potrafi zdobyć się na publiczne wyznanie prawdy, może to uczynić dyskretnie, korzystając z pośrednictwa ludzi Kościoła - zachęca tymczasem w liście Pasterz Kościoła Lubelskiego, któremu nie wydaje się przecież, by dla osiągnięcia stanu doskonałości moralnej wystarczyło proste odwrócenie ról. Biskup Zyciński wie,  że nie wystarczy aby złoczyńcy, którzy dotychczas wysłuchiwali zwierzeń księży, tajnych współpracowników Służby Bezpieczeństwa,  zwierzyli się teraz tym, którzy wcześniej sami się im zwierzali. Bo nie idzie o zwierzenia i sprzężenie zwrotne zwierzeń dla świętego spokoju, na którym miałby się opierać w Polsce Ład Boży potrzebny do rachunku sumień. 

 Złoczyńcy i zbrodniarze komunistyczni, którzy bezpośrednio i pośrednio mogą czuć na swoich rękach krew nie jednego księdza Niedzialaka czy księdza Suchowolca, ścigani są z mocy ustawy i nie przedawni ich odpowiedzialności żadna rozmowa w zaciszu plebanii, natomiast ujawnienie komukolwiek  czegokolwiek z morderczej przeszlości, zamiast spokoju ducha przynieść może tylko braterski pocałunek mafii, którą zresztą ksiądz Biskup w omawianym liście wspomina.

 SB-ecy byli poza tym agnostykami i nie wiadomo, czy pięć warunków Sakramentu Pokuty więcej dla nich dziś znaczy, niż zmowa milczenia, która złoczyńców na całym świecie wiąże normalnie do grobowej deski?  Nie wiadomo, czy wszystkim tym szurkom udało się przeniknąć do struktur Akcji Katolickiej? Czy znalazło się dla nich miejsce w Rodzinach Radia Maryja, Opus Dei, działka społeczna w polskich parafiach? Gdzie to po zwierzeniu się a także po rachunku sumienia, żalu za grzechy, mocnym postanowieniu poprawy, spowiedzi szczerej i zadośćuczynieniu ofiarom, lub rodzinom ofiar mogliby sobie oni żyć skruszeni w spokoju i w nadziei pojednania z Bogiem.

UB-ecy jak wiadomo agnostykami nie byli, bo inne były czasy i wystarczało, że każdy UB-ek nałeżał do partii, jak do partii należał później każdy SB-ek. UB-ecy nie chodzili do kościoła, bo byli bezbożnikami i magnetofonów jeszcze na świecie nie było, które w późniejszych czasach służyły do sporządzania jednostronnych  raportów funkcjonariuszy SB.

Nie może być jednak przedmiotem sporu, czy lepsza prawda o haniebnej przeszłości księży-kapusiów udokumentowana jednoznacznie przez Służbę Bezpieczeństwa, która tychże kapusiów instalowała częstokroć w strukturze Kościoła Katolickiego, wspierała w możliwościach i awansach, motywowała moralnie na swój sposób i nie opuszczała w materialnej potrzebie. Czy też przyjmujemy głoszony Na Wschodzie Polski aksjomat, że każdy kościelny kapuś SB to ofiara łamania przez SB, stosowania tortur i nieludzkich metod.  Polakom młodym, którzy o PRL-u uczą się na studiach, a o żydokomunie dowiedzieć mogą się co najwyżej z internetu, należy wspomnieć w tym miejscu, że szatan nie torturuje, lecz kusi. A rzeczywistość, którą opisujemy w różnych meilach i listach, pyszni się na wyżynach cynizmu i braku moralności, przy których jakaś jedna fałszywka Kinaszeskiej to po prostu bzdeta.  Tym niemniej chciało by się i na ten temat coś więcej poczytać w kolejnym liście pasterskim, chyba że rozpowszechniane w prasie polskojęzycznej pogłoski o możliwym wezwaniu księdza Arcybiskupa na Urząd do Stolicy Apostolskiej jednostronnie nabiorą mocy, to wtedy zapomnimy wszyscy o tej plotce przypomnianej przez Biskupa nie wiadomo po co, bo łączącej w ohydny sposób Papieża-Polaka i jakąś babę Kinaszewską, o której rachubach, narodowości i sumieniu nawet nie chcemy wiedzieć.

Stefan Kosiewski

Frankfurt nad Menem, 11 lipca 2006

fałszywy ekumenizm: przewodniczący Episkopatu Niemiec Lehmann z lewej, rabin przy ołtarzu, wierni odgrodzeni siatką

Senat Rzeczypospolitej Polskiej 

Komisja Emigracji i Polaków za Granicą        

                                      BPS\KEPG\134\02

...Gratuluję imponującego naprawdę dorobku i doceniam plany na przyszłość. Komisja pragnie poznać Państwa działalność, a także problemy, nawiązać bardziej bezpośrednią współpracę...

Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej

     Nr 266 98 00027

Szanowny Panie Kosiewski,

uprzejmie dziękuję za zaproszenie na listopadowe spotkanie polonijne zorganizowane przez Polski Ośrodek Kultury pt. "Dlaczego Polacy tracą tożsamość narodową".

Niestety z uwagi na szczupłość naszych środków finansowych nie jesteśmy w stanie ponownie wesprzeć kolejną Pańską imprezę.

Z uwagi na wcześniejsze zobowiązania nie będę mógł osobiście wziąć w niej udziału...

Czy jako prezydent będzie Pan wspierał rząd lub samodzielnie zabiegał o przeprowadzenie w Polsce dekomunizacji?

Lech Kaczyński: Musimy mieć świadomość, iż największe efekty dekomunizacja mogła przynieść kilkanaście lat temu. Wówczas doszło do antyteczkowego zamachu stanu, a mój brat i ja - jako gorący jej zwolennicy - byliśmy obiektami zaciekłych ataków. Z przykrością stwierdzam, że również ze strony części obozu postsolidarnościowego. Dziś dekomunizacja przyniesie znacznie mniej efektów. Liczę jednak na to, że uda się ją przeprowadzić. Będzie szczególnie mało skuteczna w sferze gospodarki. W 1992 roku olbrzymia część przedsiębiorstw należała do skarbu państwa. Odcięcie od nich wówczas ludzi budujących PRL całkowicie zmieniłoby kształt naszej grupy najbogatszych. Niestety stało się inaczej. Wielu tego po czasie żałuje. Oczywiście podejmiemy starania, by dekomunizacja w Polsce jednak dokonała się,

Lech Kaczyński Prezydent IV Rzeczypospolitej.  11.08.2005 | Wywiad | źródło: Gazeta Polska  Lech Kaczyński - wywiad dla „Gazety Polskiej” http://www.lechkaczynski.pl/article.php?id=59

a Genossinnen - to: Towarzyszki od słowa: Genosse  - towarzysz

i gazeta ma jednoznaczny profil

Polacy stawiają pytanie o kierunek dekomunizacji dokonywanej przez braci Kaczyńskich:

- czy jutro politycy partii Prawo i Sprawiedliwość, zatrudnieni na posadach w Polsce, będą zwalczali komunistyczne gazety na Madagaskarze?

(...)"Das kann so nicht stehen bleiben", klagte etwa Premier Marcinkiewicz im polnischen Fernsehen. Der taz-Artikel sei ordinär und beleidigend für das polnische Staatsoberhaupt. "Es ist kaum vorstellbar, dass in Polen sich jemand erlauben würde, so über ein Staatsoberhaupt herzuziehen." Die polnische Botschaft in Berlin habe bereits interveniert. "Es muss eine Reaktion geben!", so Marcinkiewicz.

Außenministerin Anna Fotyga nannte es "beunruhigend und sehr enttäuschend", dass eine Reaktion der deutschen Behörden auf den Artikel völlig ausgeblieben sei (...)

In Berlin gab man sich indes zurückhaltend. "Unter Verweis auf die in Deutschland geltende Pressefreiheit kommentieren wir diesen Vorgang nicht", sagte ein Sprecher des Auswärtigen Amtes zur taz. Es komme in Deutschland häufig vor, dass man über einen journalistischen Artikel oder auch eine Karikatur geteilter Meinung ist.

Eine Aufregung, die zudem ganz praktische Konsequenzen hatte. So feuerte Außenministerin Fogyta, enge Vertraute des Präsidenten, ihren Pressesprecher, der die taz-Satire im Internet-Pressespiegel des Ministeriums veröffentlicht hatte.

Auch die taz-Korrespondentin kann nun eigentlich ihre Koffer packen. "Das polnische Außenministerium wird nie wieder mit einem Journalisten der tageszeitung reden", so Andrzej Sados, der neue Pressesprecher des Ministeriums. Dafür rufen bei der taz-Korrespondentin permanent anonyme Anrufer an und stoßen wüste Beleidigungen und Drohungen aus.

taz Nr. 8013 vom 5.7.2006, Seite 2, 138 TAZ-Bericht GABRIELE LESSER, veränderter Artikel in taz-Teilauflage http://www.taz.de/pt/2006/07/05/a0057.1/textdruck

Podniecenie, które miało przy tym praktyczne konsekwencje. Tak oto minister spraw zagranicznych Anna Fotyga wyrzuciła swojego rzecznika prasowego, który był zaufaną osobą prezydenta, za opublikowanie na stronach MSZ satyry taz.

Także korespondentka gazety może pakować walizki. "Polskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych nie będzie nigdy więcej rozmawiać z korespondentem tageszeitung" - oznajmił Andrzej Sados, nowy rzecznik prasowy ministerstwa.  Za to dzwonią nieustannie anonimowi rozmówcy i zarzucają  dzikimi wyzwiskami i groźbami.

http://safari.blox.pl/html/1310721,262146,21.html?155203

Szanowny Panie Premierze,

nie wystarczą pocałunki Mazowieckiego z Kohlem; do poprawy stosunków z Niemcami potrzeba w Polsce dużo więcej takich domów spotkań młodzieży jak w Oświęcimiu i w Krzyżowej.  Potrzebne jest dużo większe wsparcie dla europejskich kontaktów młodzieży, programów stypendialnych i stażowych.

Młodzi Polacy mają też obowiązek moralny budowania swojej przyszłości z Niemcami nie tylko w oparciu o wspólnotę spodziewanego  zysku, który może popłynąć z podejmowanych zobowiązań; spoczywa na nas obowiązek godnego uczczenia pamięci niewinnych ofiar nazizmu i komunizmu.

Na Ziemi Kieleckiej, w rejonie działań Wydzielonego Oddziału Wojska Polskiego majora Hubala, we wsiach: Niebo, Piekło, Sielpia i Stadnicka Wola zostali zamordowani przez żołnierzy niemieckich niewinni Polacy, mieszkańcy tych wiosek. 

Zbudowanie w tym miejscu nowoczesnego  Centrum Spotkań Europejskich może być  szansą dla tych wszystkich młodych Polaków, przede wszystkim z Kielecczyzny, którzy w kontaktach europejskich nie będą chcieli upatrywać tylko szansy na ucieczkę z kraju.

Yes-POLAND , rejestracja sądowa tytułu: 31. sierpnia 2000

Stowarzyszenie Europejskie PONS GAULI

Lech Wałęsa

                                                                                              Gdańsk 2006-07-02

                                                                       Pan

                                                                       Piotr Jakucki

                                                                       Redaktor Naczelny

                                                                       Tygodnika „NASZA POLSKA”

                                                                       Ul. Dobra  5  m.1

00-384         Warszawa

Szanowny Panie Redaktorze,

            Pański wywiad z Krzysztofem Wyszkowskim zamieszczony w Naszej Polsce z dnia 27.VI.2006 r. sprawił mi wielką przykrość. Określanie mnie przydomkami: TW „Bolek”, nieujawnionym agentem, niewyszkolonym koniem – na twardej uździe, chytrym Lesiem i wielkim zdrajcą, są wielce krzywdzące. Wszystkim tym epitetom przeczą dołączone: 1. Certyfikat pokrzywdzonego wydany przez IPN  i  2. Postanowienie Sądu Lustracyjnego, które to dokumenty, wbrew obiegowym opiniom ludzi nie dokształconych, można wprawdzie dowolnie krytykować, tylko nie można ich wzruszyć, poza sądem. Dlatego smutne to jest, gdy tak znani dziennikarze, w celu utwierdzenia się w swoich wysublimowanych odczuciach moralnych i prawdach fundamentalnych, uciekają się do działań bezprawnych oraz zachowań nieobyczajnych.

            A w ogóle, to tak misternie spreparowanego wywiadu, nie skojarzył bym ze swoją osobą, gdyby z tymi paranoicznymi wymysłami nie mieszano równocześnie mojego imienia. We wszystkich encyklopediach, przy prezentowaniu moich osiągnięć, prócz wielu dokonań przypisuje mi się: Pokojową Nagrodę Nobla, przewodnictwo Solidarności, prezydenturę RP, około 100 doktoratów honorowych (kilka tytułów profesora) i posiadanie bardzo wielu różnych tytułów, medali oraz odznaczeń, a przede wszystkim miano pogromcy komunizmu. Oczywiście, za tym wszystkim, spłynął na mnie deszcz nagród i strumień pieniędzy. Wiele w życiu osiągnąłem dzięki temu, że nigdy nie byłem niewolnikiem i bezkrytycznym wielbicielem pieniędzy, służb specjalnych (SB) oraz wielu innych pokus, z komunizmem na czele.

            Problem deszczu pieniędzy spadającego na Solidarnościową Rewolucję, definitywnie zamknął ks. Henryk Jankowski (mimowolny kasjer Solidarności), na Pierwszym Zjeździe. Ks. Henryk Jankowski zdając sprawozdanie ze stanu kasy oznajmił, że finanse prowadzone były zgodnie z prawem i obyczajem, z najlepszą wiedzą oraz należytą starannością – po bożemu – co on potwierdza słowem kapłańskim. Zjazd przez aklamację przyjął sprawozdanie a żaden następny go nie podważał.

            Tak więc urojenia p. Wyszkowskiego, powstałe w wyniku chorobliwych omamów po 25 latach, o tzw. pieniądzach paryskich, należy między bajki włożyć. A już twierdzenie, że on lepiej wszystko widział, bo zawsze trzymał się blisko mnie, że względu na przemycanie ważnych dokumentów, cieszących się rzekomo szczególnym zainteresowaniem służb specjalnych, brzmi dość dwuznacznie. I robienie ze mnie, przewodniczącego 10 milionowego Ruchu Społecznego Solidarność, „balzakowskiego skąpca” to rzeczywiście pomysł na Panów miarę i telewizji 2 TVP, w programie „Warto rozmawiać” dnia 22 maja 2005 r.

            Gdy ja jako ofiara gwałtu, w obronnym odruchu, zwróciłem się do gen. Jaruzelskiego o odrobinę empatii dla swojej ofiary, to potraktowany zostałem zgodnie z lepperowską wykładnią pojęcia gwałtu, i to przez wszystkich obecnych w telewizji intelektualistów z senatorem Z. Romaszewskim na czele, prócz red. Pawła Wrońskiego, który jako jedyny odważył się zaprotestować, że coś tu nie tak. Szczególnie okrutnie zachował się wyedukowany w Moskwie senator RP Z. Romaszewski, demonstrując wręcz ostentacyjne obrzydzenie do ofiary komunistycznego gwałtu, czyli do mnie. A co ja złego uczyniłem, oczekując ludzkiego odruchu w postaci potwierdzenia swojej niewinności, od swojego gwałciciela – gentlemana, udającego heglowskiego herosa. Natknąłem się na duże potępienie otoczenia i zimne (obojętne) oblicze gen. Jaruzelskiego, człowieka o kamiennej twarzy i krzemiennym sercu funkcjonariusza. I tym razem, w katolickiej Polsce, ofiara okazała się winna a nie powszechnie szanowany rezydent radziecki.

            W prezentowany w wywiadzie, mój wizerunek, człowieka żyjącego „z kieszonkowego” od Solidarności oraz napiwków, widocznie odpowiada pracownikom naukowym IPN, a także dobrze wpisuje się w historię rozmów z pułkownikami SB. Ale nawet wówczas (14 listopada 1982 r.), dla mnie to nie byli partnerzy do rozmów o Polsce. Byłem jednak w ich mocy (jako zakładnik) i  to oni przyszli do mnie by mi podyktować warunki. Ja się im nie zwierzałem i nic od nich nie chciałem, nie było więc żadnego handlu. A, że z tych „gadek” zrodziła się III RP,  to widocznie takie było zrządzenie losu. Wyszło przy tym, jak z tym mitycznym Midasem, czego się nie tknąłem zamieniało się, wprawdzie nie w złoto, ale w wielką politykę.

            Przypisywanie mi przez Panów Redaktorów nienawiści do Anny Walentynowicz i Andrzeja Gwiazdy to jakieś kosmiczne nieporozumienie. Nigdy nie ukrywałem, że dzięki ich zaangażowaniu i poświęceniu zwyciężyłem oraz spadł na mnie ten deszcz obfitości, który wyżej wyszczególniłem. I chwała im za to, oraz innym podobnym – mówię to w imieniu Wolnej Polski. Będąc ze mną, byli Oni wielkimi ludźmi, ale za to co zrobili ze swoim życiem później, nie mogę odpowiadać. Nic na to nie poradzę, że nikt ich już do niczego nie potrzebuje, prócz snucia prymitywnych intryg.

            Ja, urodziłem się wolnym człowiekiem, nie byłem i nie jestem konspiratorem, donosicielem ani małym kombinatorem (co poniektórzy chcą mi przypisać), nie mam też psychicznego zeza, ale mam za to sprawną busolę moralną oraz instynkt uczciwego człowieka. Dlatego za użyte w wywiadzie, pod moim adresem epitety, naruszające dobre obyczaje, żądam moralnego zadośćuczynienia. W innym bowiem przypadku będę zmuszony zwrócić się do sądu powszechnego o obronę dobrego imienia oraz ochronę dóbr osobistych.

                                   Pozostaje z szacunkiem

                                                                                                          Lech Wałęsa  

1.      2.