http://25lat.blox.pl/html/1310721,262146,21.html?197929

ŹRÓDŁA

1)  SB RZADZIŁA SOLIDARNOŚCIĄ

Czy istniała możliwość, by bez akceptacji SB ktoś mógł zajmować jakieś ważne kierownicze stanowisko w powstającej po sierpniu 1980 r. "Solidarności"? Czy w  czasie rozmów w Magdalence i przy "okrągłym stole" mogły brać udział osoby bez akceptacji gen. Kiszczaka i gen, Jaruzelskiego? Są to pytania retoryczne. Dlatego gen. Kiszczak dumnie powtarza, że faktycznie "Solidarnością" od początku kierowały  Służby Bezpieczeństwa. I trzeba mu wierzyć. Dr Leszek Skonka - b. działacz opozycji przedsierpniowej ( Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela i organizator Wolnych Związków Zawodowych) usunięty  we wrześniu 1980 r, ze ścisłego  kierownictwa  Dolnośląskiej "Solidarności", na żądanie  SB i KOR-o Solidarności 

( 2 ) Janusz Korwin Mikke o klasie politycznej (Magazyn Tygodniowy” 10.8,001)

80proc. obecnych tzw. polityków, to banda oszustów i złodziei. Powinni siedzieć w więzieniach a nie w ławach poselskich czy senackich. Kandydaci PO do parlamentu – „ Przypadkowa zbieranina”. Okrągły stół, – „ Komu będzie przekazywana władza, decydował przy nim generał Czesław  Kiszczak i jego mocodawcy. I jak każdy dobry minister spraw wewnętrznych przekazywał władzę, po prostu swojej agenturze. Cała ich wspólna taktyka jest taka, że głupi Polacy mają glosować na zmianę: raz na komunistów, raz na ich agentów. Żeby wyborcom  się wydawało, że mają jakiś wybór.”

(3)    OCENA TRANSFORMACJI USTROJOWEJ W POLSCE PRZEZ BOHGDANA PORĘBĘ  

(Społeczeństwo) „ oduczone myślenia państwowego, które było podstawą myślenia i walki poprzednich pokoleń Polaków, nie dostrzega faktu, iż walczyć przeciw PRL nie tyle poszerzała zakres wolności ile zamieniała podległość jednemu kolonizatorowi na drugiego. Widziało ono w ZSRR nie jego państwowy imperializm a wyłącznie ideologię. Polska Ludowa po 1956 roku i 68 wraz z wyzwalaniem sie z władzy żydokomuny stawała się coraz mniej ideologiczna a coraz bardziej państwowa.

Atak na to państwo nastąpił w czasie gdy nabierało coraz bardziej narodowego charakteru a więc coraz bardziej poszerzało zakres uniezależniania sie od ZSRR. To oczywiście było coraz mniej wygodne dla przegranych w 56 i 68. Toteż gdy USA przystąpiły do realizacji planu Brzezińskiego przebudowy świata w kierunku uczynienia USA jedynym hegemonem, dotychczasowi wykonawcy sowietyzacji Polski, przewerbowali sie w agenturę USA czyli dobrze płatny KOR. .

 Znając polskie tęsknoty niepodległościowe, stworzyli masową, narodową i katolicką Solidarność (nazwa narzucona przez Modzelewskiego zgodna z przedwojenną lożą masońską i nazwą żydowskich agend). Ani przez minutę w tych rachubach i planach nie odgrywał roli interes polskiej racji stanu. Narodowa i katolicka "S" miała być tylko trampoliną do powroty międzynarodówek do władzy. Tak tworzyła się przepojona nienawiścią do Polski elita, która przy okrągłym stole podzieliła się władzą z najbardziej kosmopolitycznymi kręgami PZPR ze szkoły Rakowskiego, którego beniaminkiem był jego wychowanek Kwaśniewski.

I ci ludzie zawsze nastawieni wrogo do polskiego patriotyzmu stali sie wraz z masońską częścią "S" wykonawcami planu kolonizacji Polski. Dlatego głównymi hasłami politycznymi "S" stały się proniemieckie hasło "precz z Jałtą" i prożydowskie: rehabilitacja  1968. Zresztą,  zaraz po zdobyciu władzy, siły korowskie zlikwidowały masową a więc mogącą być  grozną dla nich "S", po której została tylko mokra, ale nasycona miliardami dolarów plama na honorze Polaków: "Gazeta Wyborcza".  Żeby to zrozumieć, trzeba pojąć, jak zwodnicze są dziś hasła antykomunistyczne. Prawdziwym komunistom nie jest już do niczego potrzebny komunizm.

Oni zlikwidowali komunizm wtedy gdy stracili w nim oparcie w działaniu przeciw narodowi i gdy mieli już w rękach o wiele silniejszy instrument zniewolenia ludzkości: globalizm. Ideologię dążącą do nowego, bankierskiego ZSRR mającego powstać na gruzach państw narodowych. Stworzyli poligon doświadczalny dla swej idei: Wspólnotę Europejską. Dlatego jej największymi kompradorami stali się byli bolszewicy i ich potomkowie. Żeby ten mechanizm zrozumieć, trzeba położyć na ołtarzu Ojczyzny swój solidarnościowy triumfalizm.

Zrozumieć, że nasze najszczersze intencje posłużyły naszym odwiecznym wrogom do budowy podwalin rozbioru państwowego świadomościowego i moralnego Polski. Trudno to zrozumieć ludziom, którzy biorą od 16 lat udział w tzw." transformacji" Jednym z nich jest p.  Jackowski. Najlepiej rozumieją to założyciele "S", wyrzuceni przez kompradorski układ poza nawias. 

 Spotkałem takich sporo podczas pobytu w USA. Ci pierwsi zrozumieli oszukańczy mechanizm. Może teraz, gdy Polska ma być umieszczona w rdzeniu przyszłej wojny światowej poprzez zamianę obcych baz rosyjskich na obce amerykańskie ( podczas gdy białoruskie rakiety są wymierzone w Polskę) przyjdzie i dla innych moment otrzeźwienia.

A zwykle traktowani przez nas z ironią Czesi jak widać zrozumieli sytuację od dawna. Nie przejęli na swe terytorium więzień USA z Kuby. Myślę, że obronią się też przed obcymi bazami na swym terytorium. U nich nie było ogłupiających haseł ""jak nie Unia to Białoruś". I mimo zmiany ustroju nie pozrywali jak Geremek wszelkich więzi kooperatywnych z Rosją. I nie przeszkodzi im to też w członkostwie w NATO. Ale nie pchają się w nim na pierwszą linię. Piłsudski powiedział: "cała sztuka rządzenia Polakami polega na stałym podsycaniu pożądanych emocji". Wrogowie Polski opanowali te prawdę do końca. Warto o tym przypomnieć w rocznicę niepodległości.

Bohdan Poręba

Stała się rzecz bardzo zła i tragiczna -  w marcu 1945 roku, kiedy wojna się już praktycznie kończyła, polski postakowski oddział partyzancki (Armia Krajowa w tym czasie już nie istniała, bo została rozwiązana) wraz z mężczyznami z okolicznych wsi, w akcie zemsty za uprowadzenia i mordy na Polakach, dokonał „akcji odwetowej” na ukraińskich mieszkańcach tej wsi. Akcja, jedna z niewielu tego typu, jednak obciąża nasze polskie, chrześcijańskie sumienie – które nakazuje uderzonemu nadstawić drugi policzek. Doszło do zbrodni, którą każdy z Polaków może osądzić tylko w jeden sposób – potępić sprawców.

Ale rodzą się kolejne pytania. Podstawowe - dlaczego właśnie Pawłokoma? Na to pytanie postaram się odpowiedzieć. Opierać się będę na bardzo dobrze udokumentowanej pracy Zdzisława Koniecznego, którego książkę (z dokumentacją i aparatem naukowym) polecam przeczytać w całości.
 Autor ustalił, że źródła antagonizmu narodowościowego na tym terenie sięgały bardzo głęboko, bo jeszcze końca I wojny światowej. W tym czasie, szczególnie po wojnie polsko-ukraińskiej, wzrosła gwałtownie świadomość odrębności narodowej żyjących obok Polaków Rusinów- Ukraińców. Nielegalne organizacje UWO (konspiracyjna Ukraińska Wojskowa Organizacja), a potem OUN (Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów) latami budowały  nastroje negatywizmu i nieakceptowania państwa polskiego. Na terenach etnicznie mieszanych, a przede wszystkim w Małopolsce Wschodniej, posługiwały się terrorem (zamachy mordercze, napady, pobicia, skierowane przeciw administracji polskiej i Polakom). Niestety, owej wywrotowej działalności sekundowała duża część greckokatolickiego kleru.
Polska była dla nich krajem niechcianym. Mimo przegranej wojny i pozostawania większości terytorium pod sowiecką okrutną władzą, postępowanie Ukraińców wobec naszego państwa było bezkompromisowe. Chcieli dostać polskie województwa wschodnie na własność z prostej przyczyny- uważali że one do nich należą i już !
W obręb terytorialnej idei „Wielkiej Ukrainy” (do dziś nacjonaliści z jej budowania nie zrezygnowali i uważają to tylko za kwestię czasu) wchodziły i wchodzą następujące polskie ziemie: przedwojenne województwa: wołyńskie, stanisławowskie, tarnopolskie, lwowskie, a z powojennych, tak zwane Nadsanie i Łemkowszczyzna, obejmujące dzisiejsze powiaty: ustrzycki, leski, sanocki, jasielski, brzozowski, przemyski, jarosławski, leżajski, lubaczowski, łańcucki aż po Rzeszów, krośnieński, gorlicki, nowosądecki oraz tzw. Chełmszczyznę, czyli obecne powiaty: hrubieszowski, tomaszowski, włodawski, zamojski, bialskopodlaski, biłgorajski i chełmski.
Od początku nacjonaliści ukraińscy w walce o swoje państwo i o jak najszybszą destrukcję państwa polskiego korzystali z pomocy wrogów Polski, w szczególności Niemiec. Po dojściu do władzy Hitlera proces ten  bardzo się nasilił. W roku 1939, mimo oficjalnych deklaracji, ludność ukraińska dopuściła się tysięcy mordów na walczących na dwa fronty żołnierzach polskich i witała Niemców bramami triumfalnymi. Nota bene, właśnie otrzymałam z Kijowa wydany w roku 2005 zbiór dokumentów dotyczących współpracy nacjonalistów ukraińskich z hitlerowskimi Niemcami pod znamiennym tytułem „Dokumenty izobliczajut”. Warto, by pochylili się nad nimi nasi badacze, bo to dokumenty ukraińskich archiwów, dla nas praktycznie niedostępne, ale jak na razie o ich wykorzystywaniu  cicho...
Ukraińcy za swoją postawę zostali przez Niemców nagrodzeni- dostali faktyczny zarząd nad tymi  powiatami Generalnego Gubernatorstwa, do których rościli sobie pretensje. Położenie Polaków pogorszył dodatkowo fakt, że w powiatach tych,  i aż po Kraków, osiedliły się dziesiątki tysięcy zaprawionych w bojach z Polakami nacjonalistów ukraińskich zbiegłych pod niemieckie skrzydła z zajętych przez Sowiety województw wschodnich. Tu, w naszym dumnym  Krakowie, grasował bezkarnie zbiegły z więzienia za zamach na ministra Bronisława Pierackiego, zbrodniarz Bandera – i urządzał sobie weseliska. Tu, w politycznych – intelektualnych ukraińskich gremiach opracowywano szczegółowe plany pozbycia się Polaków z Kresów. Najwygodniejszą i najmniej kłopotliwą metodą miało być załatwienie „polskiego problemu” rękami okupantów. Udało się, choć nie do końca, na przykład na ukraińskie prośby o wsadzenie Polaków do gett Niemcy powiedzieli – nie. Dlatego w roku 1943, kiedy losy wojny zaczęły kręcić się w przeciwnym kierunku i akcje niemieckie zaczęły topnieć- „wzięli sprawy” we własne ręce. Przypominam sobie słowa zagrzewających ich do boju piosenek:

 „Lachiw rizaty UPA jde,
  Bandery duch UPA wede,
  Na wrazyj Krakiw i Warszawu... 

Po wyjściu Rosjan do wsi wkroczył  oddział UPA w liczbie ok. 60 osób. Uprowadził on ze wsi  dwóch Polaków z Dynowa:  Gerulę i Gąseckiego (który przywiózł mąkę na wesele z panną Trojanówną z Pawłokomy) oraz polskich mieszkańców Pawłokomy: Radonia (sołtysa), Wilka, Diablika, Trojana (ojca panny młodej), Banasia oraz Ukrainkę sympatyzującą z Polakami- 20 letnią Kasię Kosztowską. Zatrzymanych wiązali Ukraińcy z Pawłokomy na oczach sąsiadów. Oddział poprowadził ich w stronę Jawornika Ruskiego... i słuch o nich zaginął. To prawie w 100% oznaczało mord dokonany w okolicznych lasach. Rodziny, a szczególnie matki młodych uprowadzonych ludzi na próżno błagały o jakąkolwiek informację greckokatolickiego księdza i ukraińskich sąsiadów-  już li tylko w celu sprawienia im chrześcijańskiego pochówku. Rozwiesiły nawet na budynku „Proświty” apel o wskazanie miejsca gdzie  zakopano ich zwłoki- wszystko na próżno.
Nic też nie dało aresztowanie i przesłuchanie 11 Ukraińców z Pawłokomy. Tymczasem w Dynowie Polacy na burzliwych zebraniach wspominali całe litanie krzywd zaznanych przez lata od Ukraińców z Pawłokomy. Niemal równocześnie, nadeszła wieść, że Ukraińcy planują następne pogromy. Nastroje paniczne potęgowała groza opowieści osiadłych w tych stronach uciekinierów z województw wschodnich, którzy uszli z życiem spod ukraińskiego noża i siekiery, zostawiając za sobą pomordowane rodziny i cały dorobek życia. Uchodźcy ci przyjmowali ze skrajnym oburzeniem odmowy wyjazdu Ukraińców  z obecnego terytorium Polskiego do ZSRR, mając niejaka nadzieję, ze za ich zabrane i spalone przez banderowców mienie dostaną wreszcie szansę normalnego życia w ich opuszczonych chałupach. W panującej psychozie polscy mieszkańcy Pawłokomy postanowili z obawy o życie uciec, ze wsi pozostawiając  swój dobytek na pastwę losu.
Wtedy już prawdopodobnie w gremiach polskiej postakowskiej partyzantki (przypominam, AK była już oficjalnie rozwiązana) zapadła decyzja o akcji odwetowej w Pawłokomie.
W Pawłokonie zamieszkiwało 570 Ukraińców. Pacyfikacja dokonana przez oddział „Wacława” (lwowiaka) i ludzi z okolicznych wsi w dniach 1 i 2 marca 1945 zdaniem Ukraińców dotknęła (co zostało zapisane na pomniku, 365 osób, i przy tej liczbie upiera się Grzegorz Motyka) jest zdaniem Koniecznego liczbą grubo zawyżoną. Nie dokonano dotąd – nie zabiegała o to zresztą z wiadomych przyczyn strona ukraińska- ekshumacji w miejscach straceń, które wyjaśniłyby tę sprawę do końca. Według większości świadków, zabitych nie było więcej jak 150 osób, a zawyżanie liczby ofiar ma na celu wyłącznie zmniejszenie poczucia winy Ukraińców za masowe ludobójstwo dokonane na Kresach. Zresztą wielu Ukraińców, wiedząc o przygotowywanej akcji uciekło ze wsi.
Polacy w Pawłokomie wiedzieli, że w wiosce jest wielu ukraińskich nacjonalistów związanych z OUN, członków SKW i SB- OUN. Ich przynależności do najbardziej brutalnych jednostek specjalnych, ze względu na ścisłą konspirację, mogli się tylko domyślać. Badacze ustalili, że osób należących do OUN- UPA było co najmniej 50. Wiadomo, że wielu innych , nie ujętych w wykazach upowców, uciekło ze wsi; niektórzy przedostali się na zachód i często pod zmienionymi nazwiskami, lub wręcz na papierach zrabowanych swym ofiarom wiodą na zachodzie Polski od lat ustabilizowane i spokojne życie. Dzisiaj ich dzieci i wnuki dają o sobie znać, po przejściu „patriotycznej edukacji” w ukraińskich szkołach, w antypolskich wystąpieniach i działaniach.

Kilka podstawowych faktów z przebiegu pacyfikacji: (szczegóły znaleźć można we wspomnianej  książce):
Pozostałym we wsi Ukraińcom kazano zgromadzić się w cerkwi. Następnie wypuszczono kobiety i dzieci i kazano iść za Zbrucz. Grupa ta udała się w kierunku Siedlisk, następnie Ulucza i Jawornika. W Gdyczynie oddział „Wacława” przekazał UPA 37 kobiet z dziećmi. Była jeszcze grupa druga, nie wiadomo jak liczna, którą skierowano do Birczy.
Zalecenia polskiego podziemia były jasne: kobiet i dzieci zabijać nie wolno. Nie mogą też ucierpieć osoby niewinne. Niestety wiele wskazuje, że rozkazu nie przestrzegano do końca i wśród zabitych znalazły się i kobiety, i dzieci, choć w niewielkiej liczbie. Atmosferę podgrzało odnalezienie dużych ilości broni w cerkwi i na plebanii, a także odgłos  wybuchów, jakie miały miejsce w pożarach ukraińskich domów, co świadczyło o  składowaniu tam amunicji i granatów.
Mężczyzn poddano przesłuchaniu – na okoliczność uprowadzenia Polaków i pytano gdzie są ich ciała.  Kiedy nie uzyskano odpowiedzi wyprowadzono ich grupami  na cmentarz i rozstrzelano. W ten sposób zakończyła życie większość ofiar.
Po pacyfikacji kobiety ukraińskie z dziećmi udały się na skargę nie do władz polskich, ale do komendanta sowieckiego, do Sanoka. W połowie kwietnia wysłał on do Dynowa oddział NKWD, który aresztował 282 Polaków. 82 z nich skazano na więzienie i wywieziono do ZSRR. W lipcu wrócili jednak do domów jednym z transportów. Władze polskie aresztowały kilka osób i skazały na wyroki 5-6 lat więzienia, ale częściowo objęła je amnestia. Co ciekawe, władza ludowa wszelkimi sposobami szkalująca przejawy walki podziemnej i zawyżająca m.in. straty w swych dokumentach, tu nie wykazała się zbytnią surowością- a może po prostu po przeprowadzeniu śledztw wiedziała jakie były przyczyny i rzeczywista liczba ofiar ?
 Po pacyfikacji Pawłokomy większość polskich mieszkańców przebywała poza nią w obawie przed napadami UPA, które bynajmniej nie ustawały. Zabito kolejnych Polaków w Uluczu, Jabłonnicy Ruskiej. W Borowicy 20 IV 1945 roku UPA wymordowała 60 Polaków w tym kobiety i dzieci. Mimo od lat powtarzanych w książkach dr. Motyki tezach o współpracy i porozumieniach UPA z postakowskimi partyzantami, miało to miejsce tylko w sporadycznych  wypadkach. Takiemu stawianiu sprawy przeczą fakty nieustających ataków UPA na Polaków i polskie wioski. Od maja do końca czerwca 1945 popełniono następujące mordy: Roztoka 2 osoby (w tym jednotygodniowe dziecko), Brzeżawa- 18 os., Lipa –15 os., w Barycz – 1 os., Wola Krzywiecka - 1 os., w Bachów – 2 os., Duńkowiczki - 1 repatriantka, Malawa - 5 os., Brzuska – 1 os., Ruska Wieś – 1 os., Polhowa - 2 os., Batycze  – 3 os., Iskań -3 os. Wtedy to ze strachu przed UPA większość polskich mieszkańców wsi  uciekła z wiosek na lewym brzegu Sanu.
W nocy 4-5 października 1945 skoncentrowane siły UPA dokonały równoległego napadu na wsie; Bartkówka- Dylągowa- Sielnica. Zamordowano 9 mężczyzn i 2 kobiety (nie są to dane pełne), a wsie spalono. Był to ukraiński odwet za pacyfikację Pawłokomy.

W dniu 12 II 1946 UPA uprowadziła z Pawłokomy 13 osób – puszczono jedynie rodzinę Fedzugów, bo donosiła Ukraińcom, i jednego mężczyznę, który powiedział oprawcom, że jego ojciec jest Ukraińcem i to uratowało mu życie. W świetle jego relacji, uprowadzonych bito, krojono ich ciała nożami i sypano w nie sól, a po torturach zgładzono. W czasie następnego napadu został zastrzelony Ludwik Potoczny, a dwoje uciekających przed UPA dzieci utopiło się w Sanie.

Pacyfikacja Pawłokomy nie oznaczała jeszcze opuszczenia jej przez wszystkich pozostałych przy życiu ukraińskich mieszkańców, wsi, gdyż podczas akcji „Wisła” w 1947 roku przesiedlono na ziemie zachodnie dalszych 5 rodzin – 13 osób, a także tych którzy opuścili wieś a potem do niej wrócili. To, że mogli mieszkać po pacyfikacji z jej polskimi mieszkańcami ma swoją wymowę. Podobnie jak ukrywanie przez Polaków 3 byłych członków UPA pochodzących z Pawłokomy. Obecni mieszkańcy Pawłokomy pamiętający te czasy twierdzą, że w czasie akcji zastrzelono nacjonalistów ukraińskich i popierających ich Ukraińców, którzy skrajnie wrogo nastawieni byli do Polaków i działali nieustannie na ich szkodę, sami, lub współpracując z kolejnymi okupantami Polski.
Reszta jest milczeniem.

 W tym dramacie naprawdę nie chodzi o przepraszanie. Ważne jest tylko potępienie przez nas tego czynu- odwetu czy nie- nieważne. Przyznanie, że metody takie, choć skuteczne, jak wykazał przykład ukraiński, są absolutnie niedopuszczalne. I tak chyba myśli całe nasze społeczeństwo. Tak zachowuje się naród psychicznie zdrowy. Polacy, mimo świadomości złożonych przyczyn nieszczęścia, jego wyjątkowości, nie mają  żadnych wątpliwości, że mordownie ludności cywilnej jest złem i musi być napiętnowane. Nikt u nas na szczęście nie wpadnie na tak obłąkany pomysł, by sprawców i inspiratorów mordów nazywać bohaterami, stawiać im pomniki i panteony chwały i gloryfikować w szkolnych podręcznikach. I to jest podstawowa różnica między naszym i ukraińskim społeczeństwem. Bo zło jest złem, po prostu, i żaden najbardziej chwalebny cel nie usprawiedliwi tak drastycznych środków.

tekst nt. Pawłokomy z listy pluk@klub.org.pl